Met dit stukje begon kater Wikkes zijn schrijfcarriere

Wikkes

Ik ben nog niet koud 24 uur in mijn nieuwe onderkomen en nu beginnen mijn mensen er al over dat ik de kost moet verdienen door het schrijven van stukjes. Ze zeggen dat ik die sceptische blik van mij wel te gelde kan maken.

Typisch menselijk: wij katten geven niets om geld. Wij beoordelen onze omgeving naar de mate waarin het voer, een aai of afleiding oplevert. Geld is voor ons dan ook alleen leuk als het een beetje rollen wil of wegwaait in de wind. Wat dat betreft is er met de opkomst van het elektronische geldcircuit steeds minder lol aan. Een pasje kan niet altijd rollen en is ook niet lekker om aan te knagen. Ondanks dat de pasjes passief zijn en het geld niet meer rolt, lijkt alles toch steeds meer om geld en kopen en verkopen te draaien.

Ik heb me nog niet voorgesteld. Men noemt mij Wikkes, naar een Doe-het-zelfzaak waar men mij enkele maanden geleden vond. Ik heb enige tijd in het asiel gewoond. 'k Ben veel bekeken en geaaid door mensen die wel een kat wilden, maar ik moest concurreren met zo'n 400 andere katten. En zie dan maar eens op te vallen. Ik deed mijn best, maar het jonge grut was toch in het voordeel. Ik had mijn uiterlijk ook niet mee, zegt één van mijn voedermensen: het lijkt vaak alsof ik boos kijk.

Twee dagen geleden is het me dan toch eindelijk gelukt. Er kwamen weer mensen kijken, maar dit keer was er een voedermens bij en meestal is het dan wat serieuzer. Mijn nieuwe naam werd genoemd, dus ik ben vanaf de kruk maar tegen één van de mensen op gaan staan en heb mijn poten om haar hals gelegd (ik heb mijn lengte mee) en mijn neus tegen haar kin geduwd. "Oh nou ben ik verkocht!" zei ze. Maar ik feite heb IK me toen verkocht.

Rare dieren, die mensen: ze draaien alles om.

november 1995