Een eigenwijze kater geeft zijn visie op de samenleving in 'De wereld volgens Wikkes'

Vrijheid

Vrijheid is een groot goed. Schaars is het ook. Wat vrijheid lijkt, is vaak aan alle kanten begrensd. Wij katten maken het bijna volcontinu mee: dichte deuren zonder kattenluikje. Het houdt ons afhankelijk van mensen, die wel de deurkruk kunnen bedienen. Zo willen ze dat graag. Huisgenoot Saartje heeft van dit verschil een spelletje gemaakt. Zij presteert het om binnen het uur onze mensen acht keer te laten opstaan om de deur open en weer dicht te doen. Is ze binnen, wil ze naar buiten. Is ze buiten, wil ze naar binnen. En wat ze wil kan ze érg goed kenbaar maken. "Ik ga door tot ze een luikje maken of de deur open laten staan", aldus Saartje, "en tot die tijd houd ik ze in beweging, dat is goed voor hun conditie".

Haar broer Tommy werd deze week echter zeer onaangenaam getroffen door een sterk staaltje van vrijheidsberoving. Op een kwade nacht raakte hij door een noodlottige val in de bagger. Pas de volgende dag werd hij, onderkoeld en uitgeput, door mensen van de dierenambulance er weer uitgevist. Hij was blij dat hij uit zijn benarde positie werd bevrijd, en niet langer uitgesnaterd kon worden door de eenden. Minder blij was hij met wat daarna gebeurde. Tegen zijn wil en zonder dat hem iets werd gevraagd, werd hij meegenomen, betast en gewassen, ontwormd, geprikt met lange naalden en eerst in een doos, later in een hokje gezet. Vijf dagen zat hij gevangen. Toen kwam ons mens hem bevrijden, na het betalen van een flinke borgsom.

Alsof hij nog niet genoeg had doorstaan, kreeg hij toen ook nog een chip onder zijn vel geprikt. Weg privacy. Nu kan hij nooit meer ongemerkt verdwalen: overal duiken mensen op die met scanners zijn sofinummer zó kunnen achterhalen.

Ik heb gehoord dat ook mensen zo gechipt door het leven gaan. Er is zelfs een wet gemaakt die toestaat dat mensen vrij lijken, maar ondertussen geen poot kunnen verzetten zonder dat het controlecentrum dat registreert. Er is een mooie naam aan die wet gegeven om het minder erg te laten lijken: de penitentiaire beginselenwet.

Zo zie je maar weer, als je eventjes uitglijdt, ben je gelijk al je rechten kwijt en word je een speelbal van machthebbers.

Juni 1999