Een eigenwijze kater geeft zijn visie op de samenleving in 'De wereld volgens Wikkes'

Spelletjes

Wij katten houden wel van een spelletje. Van de twee katten met wie ik het huis deel, houdt de één ervan om vliegen te vangen. De ander maakt er een sport van om met een welgemikte sprong van grote hoogte precies op de volle ochtendblaas van het uitslapende mens te springen. Ikzelf vang graag vogels.

Sinds ik een belletje om heb, moet ik me beperken tot jonge vogels die nog niet goed vliegen kunnen. Aanvankelijk bracht ik ze thuis, zodat mijn mens er ook nog mee spelen kon. Zij is echter nogal ongemanierd: ze vertroetelt het wat in een kooi en laat het dan weer weg vliegen. Weg kadootje. Dat ondankbare mens krijgt dus geen mussen en lijsters meer, ik ga er gewoon zelf mee spelen.

Mensen houden ook van een spelletje. Je hebt mensen die jagen op vogels. Met geweren, want om dieren met de hand te vangen zijn ze niet handig genoeg. En met een hengeltje proberen ze vissen te vangen. Eten hebben ze genoeg, net als de meeste katten. Daarom is de jacht voor mens en dier hier een spelletje geworden.

Mensen spelen ook met mensen. Kinderen houden ervan om met z'n allen eentje te pesten. Net zolang tot die huilt, of nog iets langer. Ook grootgeworden kinderen treiteren graag een ander. Omdat die een andere kleur heeft, of niet de goede kleding draagt. Je hebt mannen die zich als jongetjes gaan gedragen als ze een mooie jonge vrouw zien. Speelt die vrouw niet mee, dan vindt het jongetje haar kinderachtig.

En er wordt geknikkerd met asielzoekers: heen en terug, heen en weer terug, net zolang tot de asielzoeker zich van ellende ophangt. Mensen met een uitkering zijn een speelbal voor de politiek. Je kunt ze gekmaken met regeltjes en je kunt er punten mee scoren.

Laatst was ikzelf ineens het speelgoed voor een klein mens: hij rende achter me aan met een visnet, nergens was ik veilig. Ik geloof dat ik nu snap waarom mijn mens niet blij was met mijn dode mus. Maar zolang mensen doorgaan met hun wrede spelletjes, mogen ze mij het mijne niet ontzeggen.

september 1996