Een eigenwijze kater geeft zijn visie op de samenleving in 'De wereld volgens Wikkes'

Scharrelnut

Ik sprak laatst mijn oudoom leeuw. Wij kat-achtigen kunnen telepatisch converseren, vandaar. Hoewel ruis het gesprek bemoeilijkte, kon ik wel verstaan dat hij in Rotterdam in gevangenschap leeft, samen met twee dames. En elke dag komen er mensen langs zijn cel. Tot zover niets nieuws, er zitten veel dieren gevangen waar mensen naar komen kijken.

Wat ik jullie mensen echter niet onthouden wil, is zijn kijk op mensen. Ik had daar nooit zo bij stilgestaan, maar na dit gesprek bezie ik jullie met andere ogen.

"Je hebt er veel bij, die te weinig beweging krijgen. Dat is niet goed, daar worden ze te vet van. Anderen hebben slechte gewoonten, zoals roken. Ook dat is niet goed. Hun vlees wordt taai en krijgt een rare bijsmaak. De erg jonge mensen, die zijn het knapperigst, maar helaas wat klein nog. Maar iaat je ze te lang groeien, dan hebben ze al gauw weer slechte gewoonten ontwikkeld, wat ten koste gaat van de kwaliteit van hun vlees. Een heel enkele keer komt er een gezonde volgroeide voorbij, niet te vet, niet te zuur, nog lekker mals en aan het vel kun je zien dat die voldoende buiten is geweest. Dat merk je: hun vlees smaakt voller. Scharrelmensen zijn dat, en die zijn schaars".

Toen ik dit mijn mensen vertelde en hen zei dat wat meer beweging hun smaak ten goede zou komen, keken ze me geschokt aan. Een beetje meer respect mijnerzijds zou de onderlinge verstandhouding goed doen, volgens hen. Ik vind dat ik mijn mensen heel mensvriendelijk behandel. Het zijn daardoor best lekkere stukken.

En praten jullie niet precies zo over het nut van een scharreldier?

Januari 1998