Een eigenwijze kater geeft zijn visie op het leven in de column 'De wereld volgens Wikkes'

Presentatie

"Doe toch eens wat aan je presentatie!", riep mijn mens mij onlangs toe. Ik lag net uitgebreid het restant van mijn edele delen te poetsen. Ik moet toegeven dat dat vermoedelijk vanuit andere dan mijn eigen invalshoek geen appetijtelijk gezicht is. Maar om nou zó uit te vallen tegen mij... Mensen zijn ook niet op hun mooist als ze hun toilet verzorgen. Nee, daar ging het niet om, zei ze. Het zou gaan om de totaalindruk. Ik mag dan leuke stukjes schrijven en een lieve kater zijn, maar ik zou er niet uitzien. Ze zei dat ik vadsig geworden ben en sjok als een levensmoe nijlpaard. En ik geef toe: ook mijn buik is allang geen buikje meer.

Maar waarom zou ik eigenlijk op mijn presentatie moeten letten? Alle aandacht voor het uiterlijk leidt alleen maar af van mijn innerlijke kwaliteiten. Dat zag ik verkeerd, werd me te verstaan gegeven. Mijn slordige presentatie zou dermate afstoten dat men af zou haken alvorens tot de kern van mijn mooie karakter door te dringen. Ja maar, wierp ik tegen, mijn werk moet zijn eigen reclame zijn. Ik laat mijn linkerpoot niet weten wat mijn rechter doet, want dat riekt naar hoogmoed. Maar ook hierop was een weerwoord. "Als jij van mening bent dat jij een belangrijke boodschap hebt uit te dragen, dan wil je dat zoveel mogelijk mensen daarvan kennis nemen. En dat bevorder je door een goede presentatie."

Ik was om. Ik heb een hennaspoeling door mijn haar gedaan en de wimperkrultang van mijn mens ter poot genomen. Toen ik weer de woonkamer in kwam, barstten mijn mensen in onbedaarlijk lachen uit. Ik voelde mij daar zeer ongemakkelijk bij. Is het wéér niet goed. "Nee, nee", spraken zij, nog nagrinnikend. De bedoeling was goed, maar de uitwerking verdiende nog wat kleine correcties. Want het zou er om gaan dat je uitstraling uitdraagt wat je van binnen te bieden hebt. De olijke krullen pasten niet bij de kritische toon van mijn stukjes en mijn eigenzinnige karakter.

Inmiddels heb ik een nieuwe look. Mijn rode krullen geknipt tot korte stekeligheden, gevoerd met zachte stukjes dons. En ook mijn binnenkant is onder poten genomen. Ik schaam me niet meer voor de kilo’s extra die ik om het lijf heb, want ik heb mezelf geaccepteerd als een kater die er mag zijn. Ik eet gezonder en doe wat meer aan lichaamsbeweging. Als vanzelf heb ik een wat veerkrachtiger tred gekregen. Daarnaast heb ik mijn sterke kanten uitgebuit door regelmatig ondoorgrondelijk voor mij uit te kijken op de krant. Zo ben ik een kat uit één stuk geworden, mooier van buiten èn van binnen, aaibaar met karakter.

Deze les wilde ik met u delen. Een goede presentatie is van groot belang, maar zorg wel dat de inhoud waarmaakt wat de verpakking belooft.

Juni 2000