Een eigenwijze kater geeft zijn visie op het leven in de column 'De wereld volgens Wikkes'

Peetoom

Mij is de eer te beurt gevallen peetoom te zijn geworden van drie kleine katjes. Dat is nu weer een voordeel van mijn versneden staat. Bij ons soort kan namelijk een mannetje met voortplantingsorganen in functie nooit peetoom worden. Sterker nog, deze wordt met klauw en tand uit de buurt van jong spul gehouden.

De reden daarvan is dat zij hun natuurlijke drift tot het uitroeien van andermans nageslacht niet zullen kunnen onderdrukken. Dat uitroeien van jongen van andere katers doen zij, opdat de moeder eerder bereid zal zijn een nieuw nest te gaan werpen, zodat betreffende kater zich op korte termijn ook vader kan noemen. Tot zover dit lesje biologie van onze soort.

Ik mag dus dankzij een onaangename operatie wel als peetoom functioneren. Nu houdt dit ongeveer net zo veel of zo weinig in als bij jullie mensen. Het is maar wat je er zelf van maakt. Dat kan variëren van het bij tijd en wijle het kroost blij maken met een dode mus, tot het belangstellend doch streng informeren naar de vorderingen in het vangen van muizen en krekels en of men zich al achter de oren kan wassen. Verder hoor je je zeer vereerd te voelen dat men je peetoom maakt en heeft het kroost een naam van jou geërfd. Die van mij heten Brico, Rama en Gamma. Ik zie de link niet.

Maar wat ik dus wilde zeggen is dat ik door dat hele gebeuren totaal niet meer aan het schrijven van een stukje voor de Nieuwsbrief ben toegekomen. Mijn excuses daarvoor.

September 2000