Een eigenwijze kater geeft zijn visie op de samenleving in 'De wereld volgens Wikkes'

Opheffen

Zo kan het dus ook. Na zes jaar trouwe dienst halen ze de grond onder mijn bestaan vandaan. Zomaar. Alsof het niets is. Ze hoefden me niet eens te ontslaan, me niet te vertellen dat mijn stukjes niet langer gewenst waren. Nee, toevallig, tussen neus en lippen door, kreeg ik te horen dat dit de laatste Nieuwsbrief zou zijn.

"En ik dan?", vroeg ik. Het was even stil. "Oh, daar hebben we helemaal niet aan gedacht!", was het antwoord. Tuurlijk, zul je altijd zien, het hele gezin kan verhuizen, aan alles is gedacht en dan vergeten ze de kat. Dat is het gezamenlijke trauma van ons, katten.

Ik geef toe: het getuigt van creativiteit om zo je problemen op te lossen.
Als er onder u werkgevers zijn, kan ik deze methode aanraden. Je zit met een lastige medewerker, maar je bent bang dat die stennis gaat schoppen als je hem ontslaat. Dus hef je de firma op. En dan begin je even later opnieuw, onder een andere naam, met een iets andere doelstelling, een andere raad van commissarissen. En natuurlijk weet je nog niet of in de nieuwe bedrijfsvoering voor die ene medewerker nog plaats is. Met “Ik weet u te vinden” gooi je het zoveelste kluitje het riet in. Leuk voor honden, maar wij katten apporteren niet. Wij zitten en kijken wat dat mens nu weer doet.

Daar zit ik nu. En omdat mijn bestaan niet veel anders is dan als columnist, zit ik in wat men noemt een existentiële crisis. Ik dacht, dus was ik. Maar zal ik er straks bij de STEK-nieuwbrief nog mogen zijn? Wie zal het zeggen? U?

Tijd om mijn andere kracht in de strijd te werpen: kopjes geven en hengelen naar aai. Wilt u mijn stukjes blijven lezen, ook in de STEK-nieuwsbrief? Stuur dan massaal protest tegen mijn dreigende verdwijning naar de nieuwe redactie. Vermeld in de linkerbovenhoek, of waar u maar wilt: "Wij Willen Wikkes!"

Maart 2002

Noot: ondanks massale protesten mocht Wikkes niet terugkeren als columnist.