Een eigenwijze kater geeft zijn visie op de samenleving in 'De wereld volgens Wikkes'

Negen - Tien

De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn na 9 oktober.
Wat er is gebeurd op die bewuste dag, vraagt u?

Ik lag lekker te slapen en hoorde dat er iets hijgends naderbij kwam. Ik opende één oog en zag nog net hoe een handje enthousiast op mijn kop sloeg. Een ander handje doorkliefde mijn buik. Wat al voorspeld was, kwam toch onverwacht: het jongmens kon zich optrekken en ging verder als homo erectus, de grijpertjes vrij voor aanslagen.

Mijn vrijheid stond hier op het spel: de vrijheid om ongestoord te slapen op de stoel. Mijn gevoel van veiligheid was in luttele seconden vernietigd. Er hoefde niks bewezen te worden, de dader stond vóór mij dus ik kon overgaan tot vergelding. Het nog steeds hijgende ventje gaf ik een ferme haal in het gezicht. Daarop zette hij het op een brullen, waarmee een ouder werd gereactiveerd. En die koos instinctief voor het kind. Ik werd op de gang gezet en de booswicht werd getroost.

Sindsdien moet ik vaak op de gang, ‘uit voorzorg’, terwijl het mannetje vrij rond loopt. Ik vind dat niet eerlijk. Mijn mens zegt dat ik niet moet zeuren: mijn leed zou zijn als een pinda vergeleken bij de kokosnoot van de ellende elders in de wereld.

Ik mag nog van geluk spreken, zegt mijn mens, dat het niet erger was. Het kind had gewapend kunnen zijn met een vorkje. Ik had getroffen kunnen worden door een voedselpakket. Dat is waardeloze troost.

Wel heb ik er iets van geleerd. Veiligheid is een illusie. En mèt de verdediging van mijn vrijheid heb ik mezelf nog meer vrijheid ontnomen. Voortaan zal ik mijn stoel afstaan. Wie niet heeft, kan niets ontnomen worden. Dàt is vrijheid.

November 2001