Een eigenwijze kater geeft zijn visie op de samenleving in 'De wereld volgens Wikkes'

Mensenplaag

Het is een plaag! Zes miljard zijn er ondertussen en het worden er almaar meer. Rond 2050 zullen het er twaalf miljard zijn, is de verwachting. Ze vreten al het voedsel op dat de aarde biedt, schoon drinkwater zal bijna niet meer te krijgen zijn en ook de energiebronnen raken uitgeput. Ik heb het over de buitenproportionele groei van het mensdom.

Voor ons, katten, lijkt het voorlopig allemaal niet zo'n probleem. Het aantal schoten waarin we ons kunnen nestelen en het aantal handen dat ons kan strelen en voeden neemt in hetzelfde tempo toe. Zelfs voor de zwervers onder ons is het een blij vooruitzicht te weten dat de komende jaren het aantal vuilniszakken dat open te halen valt blijft toenemen.

Maar laten we niet te vroeg juichen. Op huiselijke schaal heb ik inmiddels kunnen ervaren hoe toename van mijn mensen met 50% het percentage aandacht met 75% heeft doen afnemen. Langer dan ooit sta ik voor gesloten deuren. De aandacht die ik krijg is al te vaak die van een peuter die me aan mijn staart trekt of in mijn ogen prikt.

Ervaringen elders leren ons dat bij voedselschaarste wijzelf voedsel worden. Dezelfde hand die je nu nog streelt, is morgen wellicht de hand die je keelt. Want ook de liefde van de mens gaat door de maag.

Wat kunnen wij van deze dingen leren? Is er iets tegen de plaag te doen? De mens zelf bestrijdt andere plagen met gif, castratie of wapentuig. Dergelijke middelen hebben ze ook onderling toegepast, maar desondanks is hun aantal toegenomen. Aan ons, katten, is nu de taak om de wereld te redden van de ondergang. Wij zijn immers, naast honden (maar die hebben geen verstand) de enigen die op zulke grote schaal geīnfiltreerd zijn dat we de mens op zijn zwakste plekken kunnen treffen. Laten we ons verschansen in de badkamer en ingrijpen voor het te laat is.

September 1999