Een eigenwijze kater geeft zijn visie op de samenleving in 'De wereld volgens Wikkes'

Kerstvlucht

Elk jaar rond deze tijd gaan jullie, mensen, massaal liedjes kwelen over vrede op aarde. Met hoge uithalen van het Ere zij God in den Hoooooooooooge, en dan het lage gebrom van vreheede op aahaarde. Het lijkt sterk op ons gezang. Wij doen het vooral in het vroege voorjaar op daken en schuttingen. We geven daarmee uiting aan onze gevoelens. Zowel hartstochtelijke verliefdheid op een naburige poes, als op competitiedrang jegens een naburige kater wordt erin uitgedrukt. Oorlog en hartstocht liggen dicht bijeen. Maar onze liederen mogen dan vloeiend zijn, zelden zijn ze klaar. Meestal worden ze voortijdig onderbroken door laag overvliegende bloempotten.

Met kerst hebben jullie de neiging om de zaken mooier voor te stellen dan ze zijn. Wat bezongen wordt als maagd, kindeke en herdertjes betreft in werkelijkheid een jonge, ongehuwde moeder die letterlijk en figuurlijk uitgeteld moet bevallen in een stal tussen de koeienmest. Een kudde ruwe bonken wordt gewaarschuwd en komt ongewassen en met een kegel van de drank om warm te blijven in de koude winternacht, naar het kindje kijken. Een paar jaar later wordt genocide gepleegd in dat gebied vanwege dat kindje. Heel idyllisch allemaal.

Bij jullie is kerst meestal meer oorlog dan vrede. Ik maak het van nabij mee: de moeder die een ruzie tussen de kinderen smoort met een bezwerend ‘vrede op aarde!’ Vijf minuten daarvoor trok ze vloekend een ladder in haar kerstpanty. In de rij voor de kassa had ze de dag daarvoor met haar karretje overvol kerstboodschappen bewust de achillespees van een voordringende dame geramd.

Hele gezinnen mopperen zich een weg naar (groot-)ouderbezoek en een dag later mopperen ze zich misselijk van de overdaad ruziënd in de auto een weg terug naar huis. Daar trekken ze zich terug achter pc of een reeds lang verlopen krant om niet langer zich te hoeven ergeren aan elkaars ontevreden gezichten. En telkens als iemand net begint zijn hart te luchten om schoon schip te maken met dit alles, is er wel een ander die zegt: ‘Jongens, laten we nou geen ruzie maken, het is kerst.’

Jullie kerst is een vlucht, geef het maar toe. Je wilt liefst weg van de harde werkelijkheid. Maar ik als objectieve buitenstaander kan jullie de harde werkelijkheid tonen. Jullie zingen niet als engelen, je vrede stelt niks voor. Wij katten hebben de koppen bij elkaar gestoken en zijn een offensief begonnen. Wie nu nog ‘vrede op aarde’ kweelt zonder het eerst goed te hebben gemaakt met zijn naaste krijgt van ons een bloempot naar zijn kop.

December 2001