Een eigenwijze kater geeft zijn visie op de samenleving in 'De wereld volgens Wikkes'

Kattenpis

Dat was warempel geen kattenpis! In verband met blaasproblemen moest ik een pijnlijke operatie ondergaan. Met de herinnering aan een eerdere ingreep in die contreien nog in het geheugen, had ik weinig vertrouwen in het gefrunnik aan mijn achterste. Dat bleek terecht, want de behandeling was zo rigoureus dat ik met een lampenkap aan een touwtje moest worden uitgelaten en voortaan alleen nog maar als dame mijn behoefte kan doen.

Ik leef nog, dus ik mag niet klagen. Ik zal dan ook niks zeggen over die mensen die gniffelend omkeken naar mijn kale beurse achterste. Niks over de medekatten die mij meden als de pest, daar ik mij niet wassen kon en dus ongenadig bleef stinken naar ontsmettingsmiddel. En ook klaag ik niet over de jeuk die me gek maakte. Maar ik ben wel geschokt hoe snel je plaats in de maatschappij vergeten is. Eén keer werd mijn ziek-zijn gememoreerd in deze Nieuwsbrief, de keer daarop al werd mijn plaats hier ingenomen door de ontvangen boeken. En ook de verwachte kaartjes en andere blijken van medeleven bleven uit.

Mijn mens zegt dat dat nou eenmaal zo gaat in de mensenwereld. Even leeft men met je mee, maar al gauw heeft men weer andere belangrijke dingen aan het hoofd en is er verse narigheid om mee mee te leven. Oude narigheid vindt men maar saai. En lege plekken, daarvan houdt men al helemaal niet. Niet in de stad, die moet op elke millimeter volgebouwd worden. Niet in het diaconale werk: men is juist naarstig op zoek naar "witte vlekken" omdat die er niet mogen zijn. En niet in de Nieuwsbrief, blijkt nu.

En dat terwijl een beetje ruimte om de leegte te ervaren toch zo goed zou zijn.

September 1998