Een eigenwijze kater geeft zijn visie op de samenleving in 'De wereld volgens Wikkes'

Geruimd (bijna)

Bijna was ik geruimd, vorige maand. Ruimen klinkt heel mooi. Mooier dan vernietigd, gedood, ter destructie aangeboden. Ruimen roept associaties op met het luchtruim waar engeltjes door zweven en met ruimte scheppen. Inderdaad had het ruimte geschapen, als… En wie weet was ik dan ook echt wel als engeltje verder gegaan. Maar ik heb vooralsnog liever de benauwenissen van dit aardse bestaan, omdat ook die hun charme hebben. En gelukkig ben ik er nog om te mopperen op het feit dat ik nou alwéér een stukje moet schrijven.

Niet geruimd dus, maar ernstig ziek was ik wel. Ik kreeg extreme krampen en heb gevomeerd. Dat is ook weer een mooi woord voor iets smerigs. Het schuim stond om mijn bek, ik kon niet meer op mijn poten staan en zwabberde naar de deur, waar ik op de mat trillend ineenzakte. De in allerijl bezochte dierenarts vond mijn toestand zorgwekkend, zoog bloed uit me en spoot weer andere spullen in me. Twee dagen later was ik zienderogen opgeknapt.

De verschijnselen leken wat op mond- en klauwzeer, gekke koeienziekte of varkenspest. Was het dat geweest, dan waren mijn huisgenoten preventief geruimd. Dat is nog mooier: ruimte scheppen uit voorzorg. Het is een vorm van om zeep helpen voor het geval dàt. Voor mijn medehuiskatten zou dat sneu zijn. Maar niet voor de schapen, koeien en varkens die afgelopen jaar dat lot beschoren is. Noem het gerust euthanasie, want verder lijden in benauwde stallen wordt hen bespaard.

"Nu maatregelen nemen om straks erger te voorkomen", hoorde ik iemand die preventieve opruiming uitleggen. Ha! Dan weet ik er nog wel een paar. Kijk eens naar alle rottigheid die mensen aan kunnen richten. Uit preventief oogpunt zou ik zeggen: opgeruimd staat netjes.

April 2001