Een eigenwijze kater geeft zijn visie op de samenleving in 'De wereld volgens Wikkes'

Geluk

Sjakie, de zwerver die onder ons was, is heengegaan. Dat wil zeggen, hij is de deur uitgegaan en niet meer teruggekomen. Hij ging wel eens vaker een paar dagen de hort op, maar nu is hij wel erg lang weg. Wij denken dat hij op zoek is gegaan naar een eeuwige woning.

Persoonlijk vind ik het wel verstandig dat hij het heft in eigen poot heeft genomen. Want als je niet uitkijkt, regelen de mensen dat voor je. Dan ga je het hoekje om op een manier en een plaats en een tijdstip die door anderen bepaald zijn. "Hij had geen leven meer", zeggen ze, en geven hem een dodelijk spuitje. "Laten inslapen" noemen ze dat. Toen ik de achterliggende bedoeling van die term nog niet kende, vond ik het maar raar: katten kunnen zelf prima in slaap komen, die hoeven daarbij niet geholpen worden.

Mensen wel. Die hebben geen geduld. Ze wachten niet tot de slaap over hen komt, maar nemen een pilletje om de slaap over zich af te roepen. En ze nemen een pilletje als ze pijn hebben of niet vrolijk zijn of niet kunnen vrijen. Ze verstaan de kunst van het lijdzaam afwachten niet. Waar wij katten rustig in een hoekje wachten tot het over is, zijn de mensen koortsachtig in de weer om er iets aan te doen.

En willen ze weten waarom het hen overkomt. Ik zou zeggen: het kan de beste overkomen. Maar nee, tegen beter weten in houden de meeste mensen vol dat ze recht hebben op volmaakt geluk en brengt elke inbreuk daarop hen zo van slag, dat ze alleen nog maar bezig zijn met dat ene dat niet volmaakt is in hun leven. Dom, want een mooi schilderij bestaat ook niet uit uitsluitend een wit vlak: juist de afwisseling tussen licht en donker maakt een schilderij het kijken waard.

Jullie zullen wel zeggen: jij hebt makkelijk praten, een kat heeft negen levens, dus alle tijd om rustig af te wachten. Maar wij hebben die spreekwoordelijke negen levens juist omdat wij elk leven, of het nou prettig is of afzien betekent, accepteren zoals het is. Jullie vergeten om te leven in het moment, omdat je zoekt naar het geluk voor later. Dat noem ik nou geen leven hebben. Als je dat ene leven al niet weet te waarderen, waarom zou je dan die andere acht, die wij krijgen, nog begeren?

Maart 1999